ما عدالت مهدي را مي خواهيم ...؟!
هميشه وقتي حرف از ظهور حضرت مهدي ميشه ما سريع به ياد عدالت مي افتيم و اينکه يک روزي آقا ظهور مي کنند و همه ما را از اين نعمت عدالت بهره مند مي کنند.
ولي آيا خودمان را براي اين عدالت آماده کرده ايم؟! شايد بگوييد عدالت که ديگر آمادگي نمي خواهد. ولي بايد بگويم که اگر ما اين عدالت را با مساوات اشتباه بگيريم به بي راهه رفته ايم و در پس اين باور نادرست مي تواند توقعات نا بجايي کمين کرده باشد.

عدل ترين عادل ها خداست که انسان ها را همگي با نياز هاي يکسان آفريد ولي ما انسان ها هستيم که با پاسخ به هر نيازمان و روش بر طرف کردن آن سرنوشت خود را رقم مي زنيم پس نبايد آثار طبيعي رفتارمان را به پاي بي عدالتي ها قرار دهيم و بخواهيم که امام زمان ظهور کنند و ما را نجات دهند. خدا هم در قرآن گفته است هيچ قومي را تغيير نخواهيم داد تا خودشان نخواهند.

نکته ديگري هم که بسيار شايع هست اين هست که ما تا از عدالت حضرت مهدي حرف مي زنيم اکثرا به ياد عدالت اقتصادي مي افتيم. البته نمي خواهم بگويم که مهم نيست ولي فقط نباید عدالت را در اين بخش ديد.
مثلا مي تواند عدالت حضرت مهدي اين باشد که اگر کسي استعداد خاصي در کاري دارد , بتواند استعدادش را شکوفا کند و اجازه ندهد بنا به شرایط و نا عدالتی ها سرکوب شود.و در جایی دیگر این عدالت می تواند شخصی را از مقامش عزل کند یا اموال شبهه ناک کسی را از او بگیرد. اگر ما تمام این امور را در نظر بگیریم و نیت و کردار خود در راستای آن قرار دهیم برای ظهور قدمی برداشته ایم در غیر آرزویی بیش نکرده ایم.

پینوشت: پروردگارا این شب ها شب های قدر هست .
شب قدر، آبستن سپيده فلاح و رستگاري انسانهاي دل سپرده به مهر مهربانترين مهربانان است.
خدایا تمام مظلومان و مومنان را به حاجت دلشان برسان. اگر ما از نیاز هستیم تو به رحمانیت آشنا تری. خدایا امشب زیر باران رحمتت خیس اجابتم کن...!

سلام من به آن جمعه که از راه می رسد...
سلام بر لحظه انتظار، لحظه‌ای که به انسان معنا می‌بخشد و بستر رشد را برای فراهم می‌سازد، سلام بر لحظاتی که انسان منتظر، از پا نمی‌نشیند و می‌کوشد تا خود را احیا کند و خدا را به یاد آورد و برای رهایی، گام‌هایی استوار بردارد.

سلام بر انتظار مومنان، کسانی که خود را می‌شناسد و برای شناختن محبوب دو عالم، یک لحظه کوتاه نمی‌آیند و یک دم، غافل نمی‌شوند و برای شناساندن حضرت دوست، به بی‌خبران، همواره کوشا هستند و خود را در این راه روشن، حاضرند فدا کنند تا عشقشان را به صاحب‌شان نشان دهند.

سلام بر کوی انتظار، وادیی که منتظران را گرد هم آورده تا پناهگاه امنی برای دوستداران رهایی باشد و نشانه روشنی برای شیطان که می‌خواهد بر شمار ناامیدان بیفزاید.

سلام بر صاحب کوی انتظار، همو که انتظار را آفرید و منتظران را در انتظار آفرید تا پی به عیار آنان ببرد، سلام بر او که منجی را آفرید تا انتظار معنا یابد و انتظار بدرخشد و دیده شود.

سلام بر هر کسی که با انتظار پیوند دارد و انتظار را دوست دارد و انتظار را بهترین شیوه‌هایی می‌داند و انتظار را حقیقتی جاری می‌پندارد.

سلام، سلام بر لحظه‌ای که انتظار پایان می‌پذیرد و منتظران نمونه، با کارنامه‌ای درخشان در برابر منجی حاضر می‌شوند و روی‌شان سپید است و دست‌شان پر و ره‌توشه‌شان، نشانه روشن تلاش آنان است.

سلام، سلام بر لحظه‌ای که شیطان نعره می‌زند از درد و می‌لرزد از خشم و می‌ترساند بندگان را، ولی دیگر ترساندن سودی ندارد و ترسیدن، معنایی ندارد.

سلام بر لحظه‌ای که دوره اهریمن به پایان می‌رسد، پایان راهی که از آغاز پایان تلخ آن پیدا بود. 

سلام بر لحظه‌ای که انسان به رونق می‌رسد و خرد به جایگاه نخست خود باز می‌گردد و عشق از گزند هوس در امان می‌ماند و بیراهه‌ها مسدود می‌شود.

در این ماه فرخنده، در این ایام خجسته، تو را بیش از گذشته به یاد می‌آوریم، ای خدایی که رمضان را برای انسان قرار دادی تا خودش را در میان دود و باروت بیابد و به خویشتن خویش بازگردد.

در این روزها که خورشید جانانه‌تر از پیش می‌تابد و گرمایش، امان از انسان ناتوان می‌رباید، ما تشنگی را برگزیده‌ایم و لب به آب نرساندن را پیشه خود ساخته‌ایم تا به شیطان بیاموزیم حکم، حکم خداست و ما پیرو فرمان پروردگاریم.

در این شب‌ها که مهتابش زیباست و ستارگانش بسیار، ما دست به دعا بلند می‌کنیم و در خلوت خود از گناهان بسیارمان بیزاری می‌جوییم و برای رسیدن به نور واحد، آرزوها می‌کنیم. 

در این ماه که هر لحظه‌اش سرشار از نور است و هر دمش، نورانی، معنویت در لحظه ‌لحظه‌هایش یافت می‌شود، ما خودمان را به تو نزدیک می‌کنیم، بلکه مقبول افتد و ثبت شود.

در این روزگاری که شیطان می‌کوشد دنیا را زیبا برای‌مان ترسیم کند، ما می‌کوشیم جهان آخرت را در ذهن و جان‌مان به یاد آوریم تا فریب دنیای خاکی را نخوریم، دنیای فانی را که بی‌مقدار است و بی‌ارزش.

در این ایام است که ما تو را به نام می‌خوانیم و از تو می‌خواهیم که ما را یاری کنی، تا بهترین بنده‌ات را بشناسی و او را در میان این همه فراموشی، به یاد آوریم.

در این ایام است که از تو می‌خواهیم دست ما را بگیری و ما را از گردنه‌های دشوار این گردونه حیران بگذرانی، بلکه به دوست، آن سرور دوست‌داشتنی برسانی.

در این ایام است که می‌خواهیم تو را ای مهدی مهربان(عج) بیابیم و از تو بیاموزیم فریاد زدن بر سر بیدادگران را، و از تو فراگیریم، پیکار با نااهلان ستم‌کار را. 

می‌خواهیم تو به ما بگویی که چگونه مجهز شویم در برابر شیطان و چگونه دست ستم‌دیدگان را بگیریم و برای قیام بزرگ تو آنان را مهیا کنیم و چگونه هر دم خود را در برابر وسوسه‌های بسیار دنیا مقاوم سازیم.

در این ماه فرخنده و در این ایام خجسته می‌خواهیم بیش از گذشته، در راه روشن گام برداریم تا وقت هست و تا درهای توبه باز است و تا شیطان در زنجیر فرشتگان اسیر است.

کمال طلبی یا تباهی ...!؟

همانگونه که می دانید خداوند در وجود انسانها فطرت کمال طلبی را قرار داده است و از این امر انتظار می رود که انسان در طولانی مدت در جهت بالا بردن شان و کمالات خویش پیش برود.
ولی در همین حال روایاتی داریم که خبر از آخر زمان می دهند و نشانه هایی از فساد و تباهی و رذیلت های اخلاقی انسان در آن زمان می دهند. (البته دلیل این امر را نمی دانم ولی موضوع دیگری مد نظرم هست)

برخی چنین برداشتی از روایتی مشهور با این مضمون دارند که: پس از آنكه زمین از تباهی و ستم پر شد، خداوند به وسیلة وی زمین را پر از برابری و عدالت خواهد ساخت.

نماندن هیچ نقطه‌ای سفید در زمین پیش از ظهور؛ واقع شدن ظهور بلافاصله پس از اوج تباهی و گسترش بی‌درنگ برابری و عدالت در زمین پس از ظهور، نتیجة منطقی این خبر نیستند. بنابراین حالات گوناگون دیگری نیز برای وضعیت جهان پیش از ظهور قابل برداشت است از جمله اينكه ممکن است در سال‌ها یا سده‌هایی پیش از ظهور، حرکت‌هایی اصلاحی از سوی مؤمنان و انسان‌های آزاده در نقاطی از جهان صورت پذیرد و به موفقیت‌هایی نیز برسد. در نتیجه خداوند با دیدن این کوشش مؤمنان و وجود انسان‌هایی اصلاح‌گر که یاوران مهدی(ع) می‌توانند باشند، زمینه را برای ظهور و گسترش حرکت اصلاحی به کلّ جهان مساعد ببیند.

حال با توجه به چیز هایی که تا اینجا گفته شد مشخص کردن اینکه جهان ما در حال حاضر در چه فاصله زمانی نسبت به هنگام ظهور قرار دارد به نظر من و بسیاری از شما دشوار است و حتی قابل حدس هم نیست.
زیرا اگر خدا بخواهد لحظه ای بعد ساعت ظهور می تواند باشد ولی اگر تقدیر چیز دیگری باشد این امر می تواند سال های سال یا قرن ها به تعویق بیافتد.

نتیجه:
از این بحث نتیجه می گیریم که نه دور نشان دادن زمان ظهور به صلاح ماست و نه نزدیک نشان دادن آن . ولی اگر قبول کنیم که ظهور منجی عالم بشریت جز با فراهم آوردن یاوران مورد نیاز رخ نخواهد داد , یاورانی که صالح و مصلح باشند به این نتیجه خواهیم رسید که هر حرکت و خواست ما در جهت حرکت اصلاحی و افزایش یاران آن حضرت می تواند زمان ظهور حضرت مهدی (عج) را به پیش اندازد.

«ایّها الناس بدرستی که رو کرده است به سوی شما ماه خدا با برکت و رحمت و آمرزش و ماهی که نزد خدا بهترین ماهها و روزهایش بهترین روزها و شبهایش بهترین شبها و ساعتهایش بهترین ساعتها و آن ماهی است که خوانده اند شما را در آن به سوی ضیافت خدا و گردیده اید در آن از اهل کرامت خدا.

نفسها در آن ثواب تسبیح،خواب ثواب عبادت،عملها در آن مقبول و دعاهای شما در آن مستجاب است . پس درخواست کنید از پروردگار خود به نیت درست و دل پاکیزه از گناهان و صفات ذمیمه که شما را برای روزه و تلاوت کردن قرآن توفیق دهد. بدرستی که شقی و بدعاقبت کسی است که از آمرزش خدا در این ماه عظیم محروم گردد. یاد کنید به گرسنگی و تشنگی شما در این ماه تشنگی و گرسنگی روز قیامت را و بر فقیران و مسکینان خود تصدق کنید و پیران خود را تعظیم نمائید و بر کودکان خود رحم کنید و خویشان خود را نوازش نمائید و زبانهای خود را از آنچه نباید گفت نگاه دارید و بپوشید دیده های خود را از آنچه حلال نیست شما را نظر کردن به سوی آن و گوشهای خود را از آنچه حلال نیست شما را شنیدن آن بازدارید و مهربانی کنید با یتیمان مردم تا مهربانی کنند بعد از شما با یتیمان شما و به سوی خدا از گناهان خود بازگشت کنید و دستها را به دعا در اوقات نمازهای خود بلند کنید زیرا که وقت نماز بهترین ساعتها است. نظر می کند حق تعالی در این اوقات به رحمت به سوی بندگان خود و جواب می گوید ایشان را هرگاه او را مناجات کنند و لبیک می گوید ایشان را هرگاه او را ندا کنند و مستجاب می گرداند هرگاه او را بخوانند ....»

سخنرانی تازه منتشر شده ای از امام موسی صدر، به مناسبت ولادت امام زمان(عج)

ميلاد حضرت صاحب الزمان (ع) ما را به تفکر درباره اين پديده [ظهور منجي] که شيعه در طول تاريخ آن را حفظ کرده است، وا مي‏دارد. اين پديده يک تفکر شيعي محض نيست، بلکه تفکري اسلامي و باور همه مؤمنان و همه انسان‏ها است.

امام زمان در باور و عقيده ما همان محمد بن حسن عسکري، دوازدهمين امام از امامان شيعه است که متولد گرديده است. ايشان پس از شهادت پدرش امامت را به دوش گرفت و بر جنازه پدر نماز خواند و از ديده‏ها غايب شد. 

امام زمان دو غيبت دارند: غيبت صغري که هفتاد و چهار سال طول کشيد؛ يعني وقتي عمر آن حضرت به هفتاد و چهار سالگي رسيد، غيبت صغري پايان يافت. در دوران غيبت کبري شخصي که او را «نايب» مي‏ناميدند با مردم در ارتباط بود و نامه‏هايي را از مردم به امام و از امام به مردم مي‏رساند. اين نايب‏ها چهار نفر بودند که در تاريخ مشهور هستند و مسلماً درباره آنها مطالبي خوانده‏ايد: عثمان بن سعيد عمري، حسين بن روح، محمد بن عثمان و علي بن محمد سمري. اين افراد معروف بودند و هرچند داناترين مردم نبودند ولي داناترين علما در برابر آنها تواضع مي‏کردند. مثلاً کليني عالم بزرگ شيعه در برابر کسي که از نظر علمي پايين‏تر از او بود [با احترام] مي‏ايستاد، زيرا او با امام در ارتباط بود.

در دوران غيبت صغري ارتباط مردم با امام به واسطه نواب چهارگانه انجام مي‏شد تا اين‌که نامه‏اي از سوي امام رسيد و آغاز غيبت کبري اعلام شد. پس از آن، امام صاحب الزمان غايب شد تا وقتی که خداوند سبحان به او اجازه ظهور دهد.

درباره اين تفکر پرسش‏هاي مهمي مطرح است که دوست دارم به طور کوتاه به آنها اشاره کنم.
 
در حدیث آمده است: چگونه خواهيد بود آن‌گاه که زنانتان فاسد و جوانانتان فاسق شوند؟ گفتند: آيا اين گونه خواهد شد اي رسول خدا؟ فرمود: آري و بلکه بدتر از آن، چگونه خواهيد بود آنگاه که براي شما بدي، خوبي شود و خوبي، بدي؟ آن هنگام منتظر مردي از فرزندان من باشيد که نام او همانند نام من است و خداوند به واسطه او زمين را پر از عدل و داد مي‏کند، پس از آن‌که پر از ظلم و ستم شده ‏است.
 
اولاً: آيا معقول است در اين زمان انساني هزار و صد سال عمر داشته باشد و بعدها بخواهد ظهور کند؟ به ويژه با توجه به اينکه مي‏دانيم انسان عادي در اين عصر بيش از صد يا صد و دو سال عمر نمي‏کند.

ثانياً: امام غايب و ناپيدا چه نقش و تأثيري دارد؟ و ايمان به امام غايب در تاريخ ما چه نقشي ايفا کرده است؟

ثالثاً: اساس و شالوده دکترين مهدويت (امام غايب) چيست؟ جنبه عمومي و ايدئولوژيکي آن کدام است؟ جنبه فردي آن چيست؟ 

رابعاً: دليل شرعي بر اين تفکر چيست؟

در واقع الآن احساس کردم که اين بحث شاخه‏هاي بسیاری پيدا کرد و طولاني شد، ولي تا آنجا که ممکن باشد، درباره آن صحبت خواهيم کرد.

بحث امام غايب يا ظهور مهدي، يا ظهور حجت يا رهايي‏بخش يک بحث ديرينه است. همه اديان، همه ستمديدگان و همه مؤمنان در انتظار کسي بوده‏اند و از نظر تاريخي اين امر روشن است.

در حديث آمده است:

«کيف بکم إذا فسدت نساؤکم و فسق شبابکم؟ قالوا أوَيکون ذلک يا رسول الله؟ قال: بلي، شرّ منه، کيف بکم إذا اصبح لديکم المنکر معروفاً و المعروف منکراً؟ فعند ذلک ترقبوا رجلاً من ذريتي يوافق اسمه اسمي، يملأ الله به الأرض قسطاً و عدلاً بعد ما ملئت ظلما و جوراً؛ چگونه خواهيد بود آن‌گاه که زنانتان فاسد و جوانانتان فاسق شوند؟ گفتند: آيا اين گونه خواهد شد اي رسول خدا؟ فرمود: آري و بلکه بدتر از آن، چگونه خواهيد بود آنگاه که براي شما بدي، خوبي شود و خوبي، بدي؟ آن هنگام منتظر مردي از فرزندان من باشيد که نام او همانند نام من است و خداوند به واسطه او زمين را پر از عدل و داد مي‏کند، پس از آن‌که پر از ظلم و ستم شده ‏است.»

اين حقيقت در کتاب‏هاي آسماني تورات و انجيل و چندين آيه از قرآن آمده است:

«وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِي الزَّبُورِ مِن بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الارْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ؛ و در حقيقت در زبور پس از تورات نوشتيم که زمين را بندگان شايسته ما به ارث خواهند برد.» [انبياء، 105]

«وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ ءامَنوا مِنكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُم فِي الارْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ وَلَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضَى لَهُمْ وَلَيُبَدِّلَنَّهُم مِّن بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْنًا يَعْبُدُونَنِي لَا يُشْرِكُونَ بِي شَيْئًا؛ خدا به کساني از شما که ايمان آورده و کارهاي شايسته کرده‏اند، وعده داده است که حتما آنان را در اين سرزمين جانشين [خود] قرار دهد؛ همان گونه که کساني را که پيش از آنان بودند جانشين [خود] قرار داد، و آن ديني را که برايشان پسنديده است به سودشان مستقر کند و بيمشان را به ايمني مبدل گرداند، [تا] مرا عبادت کنند و چيزي را با من شريک نگردانند.» [نور، 55]

«وَنُرِيدُ أَن نَّمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الارْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ؛ و خواستيم بر کساني که در آن سرزمين فرودست شده بودند منت نهيم و آنان را پيشوايان [مردم] گردانيم و ايشان را وارث [زمين] کنيم.» [قصص، 5]




هر انساني در دايره زندگي خود به سوي ايجاد زندگي بهتر تلاش مي‏کند و باور دارد که رسيدن به وضعيت بهتر امکان‏پذير است. مثلاً امروزه جهان به دنبال درمان سرطان است. چقدر در اين راه هزينه مي‏کند؟ صدها ميليون و بلکه ميلياردها. دانشمندان در حال انجام پژوهش‏هايي براي پيدا کردن درمان سرطان هستند. آيا اين تلاش نشانه آن نيست که همه مردم بر اين باورند که اين بيماري راه درمان دارد. اگر مي‏دانستند که درماني ندارد به دنبال آن نمي‏گشتند.
 
«يَوْمَ نَطْوِي السَّمَاء كَطَيِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِ؛ روزي که آسمان را همچون در پيچيدن صفحه نامه‏ها درمي‏پيچيم.» [انبياء، 104] که اين آيه بر وجود آينده‏اي درخشان تأکيد مي‏کند.

يهوديان، مسيحيان و مسلمانان همگي در انتظار اين رهايي‏بخش هستند و در روايات مسلمانان از شيعه و سني صدها و بلکه هزاران روايت بيانگر آن است که انساني خواهد آمد. جزئيات آن چيست؟ جزئيات ذکر نشده است.
 
فرداي بهتر در فطرت انسان قرار دارد و مهدي بشارت‏دهنده و دعوت‏کننده به نظام اجتماعي بهتر است؛ نظامي که عدالت را بگستراند، براي همه قابليت‏ها و توانايي‏ها فرصت ايجاد کند و انسان را به پيشرفت بيشتر در زمينه دانش و صنعت و... سوق دهد و در يک کلام، سعادت مطلوب بشري را که نيازمند يک نظام اجتماعي است، فراهم کند.
 
در تاريخ اسلام ده‌ها نفر ادعاي مهدويت کرده‏اند، از جمله محمد بن عبدالله و منصور دوانيقي که در ابتدا خود را مهدي خواند. يا مهدي سوداني که از فرقه ختميه که معتقد بودند مهدي به همان شکلي است که مهدي سوداني بوده است. يعني در تاريخ اسلام يک چيز ثابت وجود دارد: يک روز، يک انتظار، يک گشايش، يک رهايي.
 
اين ميراث ديني، يک ميراث اسلامي و شيعي است و تاريخ نشان مي‏دهد که اين ميراث ديرينه است. گذشته از آن‌که هر انساني در دايره زندگي خود به سوي ايجاد زندگي بهتر تلاش مي‏کند و باور دارد که رسيدن به وضعيت بهتر امکان‏پذير است. مثلاً امروزه جهان به دنبال درمان سرطان است. چقدر در اين راه هزينه مي‏کند؟ صدها ميليون و بلکه ميلياردها.
 
دانشمندان در حال انجام پژوهش‏هايي براي پيدا کردن درمان سرطان هستند. آيا اين تلاش نشانه آن نيست که همه مردم بر اين باورند که اين بيماري راه درمان دارد. اگر مي‏دانستند که درماني ندارد به دنبال آن نمي‏گشتند. هر دانشمندی در جست‌وجوی درمانی برای بیماری‌ها، و نظامی بهتر و راه حلی برای هر مشکلی از جمله مشکلات اجتماعی است. هر فردی و هر دانشمندي و هر کارشناسی در حال حرکت‌ و در درون خود به دنبال فردايي بهتر است.

فرداي بهتر در فطرت انسان قرار دارد و مهدي بشارت‏دهنده و دعوت‏کننده به نظام اجتماعي بهتر است؛ نظامي که عدالت را بگستراند، براي همه قابليت‏ها و توانايي‏ها فرصت ايجاد کند و انسان را به پيشرفت بيشتر در زمينه دانش و صنعت و... سوق دهد و در يک کلام، سعادت مطلوب بشري را که نيازمند يک نظام اجتماعي است، فراهم کند. مهدي به چنين نظامي بشارت مي‏دهد.

اين تفکر در فطرت مردم جا دارد و ما معتقديم و از روايات نيز برمي‏آيد که مهدي جامعه‏اي تأسيس مي‏کند که هر انساني در آن با خوشبختي و آسايش و عدالت زندگي خواهد کرد و بنابر يک تعبير ادبي و مجازي، گرگ و گوسفند از يک جا آب مي‏نوشند. اين تعبير به معناي عدالت فراگير و عدم تجاوز است.
 
انديشه مهدويت همواره به مردم مي‏گفت: روز نجات و رهايي وجود دارد، حتي اگر از عمر جهان يک روز بيشتر نمانده باشد. اين نگرش در ما اميد به وجود آورد و در اثر آن ـ به رغم وجود ستم‏هاي فراوان ـ از پا درنيامديم و ستمديدگان جهان نيز از پا در نيامدند.
 
در آن جامعه مال و ثروت ملاک نيست، و اعتماد حاکم است. نقش مال تنها مبادله کالا با کالا است ولي به طور مؤجّل. هر انساني به اندازه نياز خود [از جامعه] بهره مي‏گيرد و به اندازه توانايي خود به جامعه خدمت مي‏کند. چنين نظامي، نظام آرماني است. بنابراين ما معتقديم مهدي کسي است که ما را به اين نظام يعني بهشت دنيا و بهترين وضعيتي که انسان بر روي زمين مي‏تواند داشته باشد، بشارت مي‏دهد. اين نظام مهدي است.

در تاريخ شيعه، مهدي سه نقش تاريخي داشته است:

اول: انتظار به معناي اميد
شيعه دوران پرستم و دشواري را پشت سر گذاشته است. از اجدادتان بپرسيد! حتي مجالس حسيني را نيز پنهاني برگزار مي‏کردند و همواره نگران آزار و اذيت حاکمان و نظارت آنان بودند. اگر اميد گشايش وجود نداشت، طايفه ما در اثر فشار سنگيني که بر او وارد مي‏شد، از بين مي‏رفت؛ چراکه انسان هنگام نااميدي از پا درمي‏آيد و تسليم مي‏شود و بسياري از مردم سقوط کرده‏اند و از پا در آمده‏اند. انديشه مهدويت همواره به مردم مي‏گفت: روز نجات و رهايي وجود دارد، حتي اگر از عمر جهان يک روز بيشتر نمانده باشد. اين نگرش در ما اميد به وجود آورد و در اثر آن ـ به رغم وجود ستم‏هاي فراوان ـ از پا درنيامديم و ستمديدگان جهان نيز از پا در نيامدند.

دوم: آمادگي، يعني انتظار و آمادگي
اگر شما بگوييد ساعت دو منتظر تو هستيم تا به سفر برويم، سپس ساعت دو بياييد و ببينيد من هنوز در رختخواب هستم و مي‏خواهم به حمام بروم و لباس بپوشم و ... در اين صورت روشن مي‏شود که من منتظر شما نبوده‏ام، چطور مي‏شود در رختخواب منتظر بود؟! انتظار به اين است که آماده باشم و همه کارهاي مزبور را انجام داده و منتظر ايستاده باشم تا به مجرد آن‌که آمديد سفر را آغاز کنيم.

آمادگي پدران ما در طول تاريخ معنايش همين انتظار است. چندين بار برايتان گفته‏ام که پدران ما آماده بوده‏اند. به ياد دارم وقتي کودک بودم، در خراسان ـ که از اينجا بسيار دور است ـ روزي به انبار خانه رفتم و شمشير بزرگي ديدم. از پدرم که يک روحاني بود، پرسيدم اين چيست؟ گفت: شمشيري است تا وقتي ندا داده شد به آن پاسخ گويم. او آماده بود.

اين ميراث هر فردي است که مي‏خواهد آماده باشد، بايد آموزش ديده و آماده و قوي و مجهز باشيم. بنابراين انتظار نقش آماده‏سازي و تمرين روحي و فکري و جسمي و نظامي دارد.

سوم: نقش فقهي امام
فقها مي‏گويند: وقتي در مسئله‏اي اجماع وجود داشته باشد، آن مسئله ثابت مي‏شود و جزو امور مسلم در مي‏آيد. بنابراين، اگر امت منحرف شود يا اشتباه کند، امام نظري مخالف با رأي اکثريت مي‏دهد و از اين راه از تحقق اجماع بر يک مسئله اشتباه جلوگيري مي‏کند.

اين بحث مفصلي است که آن را [قاعده لطف] مي‏نامند. يعني امامي که غايب است شريعت را از انحراف حفظ مي‏کند. اين پاسخ پرسش اول بود، يعني نقش انديشه مهدويت درزندگي و تاريخ ما. به همين مقدار بسنده مي‏کنيم. والسلام عليکم.

در روزگار قحطي محبّت و خشک‏سالي مهر و صميميّت در آن فضاي تاريک و در اوج حاکميّت قدرت‏پرستانِ حقيقت ستيز، الطاف زلال رحمان و رحيم از کوثر ولايت جاري، و بار ديگر حکايت پرشور فرعون و موساي کليم تکرار شد. در مقابل ديدگان خسته تاريخ و پيش چشم دژخيمانِ تا دندان مسلح خليفه عباسي، چهاردهمين ماه درخشان عصمت و پاکي طلوع کرد و نور اميد را در دل‏هاي غمگين و تشنه محبت روشن ساخت و جان عاشقان زيبايي را به زمزمه و غزل‏سرايي و شادي و پاي‏کوبي فرا خواند. آري آن شب آسمانِ سامرّا از ظهور معجزه ديگر خدا به خود مي‏باليد و آخرين غنچه زيباي بوستان فاطمي در دامن نرگس شکوفا شد و اميد به برپايي عدل در جان شيفتگان عدالت، حياتِ دوباره يافت.

جشن نيمه شعبان جشن آمادگي است؛ آمادگي براي شرکت در نهضتي بزرگ و انساني؛ نهضتي که سازنده و حيات‏بخش است. آغاز آن با ظهور مهدي و فرجام آن شکست سيه‏روزي‏ها، جهل‏ها، شرک‏ها، فسادها و جنايت‏هاست. آن‏کس که ولادت مهدي را اين چنين جشن مي‏گيرد به حقيقت مي‏خواهد براي شرکت در اين نهضت اعلام آمادگي کند و آن‏کس که به نام مهدي و از شنيدن لقب قائم عليه‏السلام قيام مي‏نمايد، مي‏خواهد بگويد که من جان بر کف، مهياي قيامم و در اين قيام آمادگي همه جانبه دارم و در نهضت عظيمي که به رهبري آن امام براي سر و سامان يافتن امور جهان صورت مي‏گيرد، شرکت مي‏کنم و اعلام آمادگي مي‏نمايم.

مطالب مرتبط:
بیانات مقام معظم رهبری در مورد ماه شعبان
تبريک نيمه‏شعبان (در کلام امام رحمه‏الله )

سخنان مقام معظم رهبری در مورد ماه شعبان

انتظار منتظران مهدی موعود، در درجه اول، انتظار استقرار عدالت است ...

درد بزرگ بشریت، امروز همین مساله فقدان عدالت است . همیشه دستگاه‏های ظلم و جور در سطح دنیا به شکل‏های مختلف بر مردم جفا کرده‏اند; بشریت را زیر فشار قرار داده‏اند و انسان‏ها را از حقوق طبیعی خود محروم کرده‏اند; اما امروز این معنا از همیشه تاریخ بیشتر است و رفع این را انسان از ظهور مهدی موعود می‏طلبد و انتظار می‏برد . مساله، مساله طلب عدالت است ...

جوانان و روشنفکران و عموم ملت ما با اعتقاد به ظهور مهدی، علیه‏الصلاة والسلام، این اعتقاد راسخ را در دل خود پرورش می‏دهند که نظم ظالمانه جهانی، قابل زوال است و ابدی نیست; می‏شود با آن مبارزه و در مقابل آن ایستادگی کرد ...

درس دیگر اعتقاد به مهدویت و جشن‏های نیمه شعبان برای من و شما این است که هر چند اعتقاد به حضرت مهدی، ارواحنا فداه، یک آرمان والاست و در آن هیچ شکی نیست; اما نباید مساله را فقط به جنبه آرمانی آن ختم کرد - یعنی به عنوان یک آرزو در دل، یا حداکثر در زبان، یا به صورت جشن - نه، این آرمانی است که باید به دنبال آن عمل بیاید . انتظاری که گفته‏اند، فقط نشستن و اشک ریختن نیست; انتظار به معنای این است که ما باید خود را برای سربازی امام زمان آماده کنیم . سربازی امام زمان، کار آسانی نیست . سربازی منجی بزرگی که می‏خواهد با تمام مراکز قدرت و فساد بین‏المللی مبارزه کند، احتیاج به خودسازی و آگاهی و روشن‏بینی دارد

اللهم اجعلنی من انصاره و اعوانه و الذابین عنه والمسارعین الیه فی قضاء حوائجه والممتثلین لاوامره و المحامین عنه والسابقین الی ارادته والمستشهدین بین یدیه

دعای، عهد پر از آرزوهای روشن است. بهترین آرزوهایی که می شود به دل راه داد. آرزوهایی که پله های آسمان را در برابر ما قرار می دهد. راستی اگر یادمان نمی دادند با گل نرگس (عج) چگونه دوست شویم چه می کردیم؟ اگر یادمان نمی دادند با آن نجیب زاده بزرگ چگونه صحبت کنیم، چه داشتیم که به او بگوییم؟ اگر نمی آموختیم که از او چه بخواهیم و در دنیای دوستی با آن حضرت چه چیزهایی آرزو کنیم، چه اتفاقی می افتد؟

اما نه، از همان نخستین روزهایی که سخن از مهدی (عج) بر زبان برترین فرستاده خدا جاری شد، راه و رسم مهدوی شدن هم گفته شد. راز آرزوهای ماندگار را ثبت کردند تا امروز در ثبت نام لشکر مهدی (عج) از شرایط آن آگاه باشیم.
و اینک در بخشی از آن رسم دیرینه و راهی که خوبان به سلامت از آن گذشتند، از خدایی که در همین نزدیکی است، می خواهیم تا فرصتی برای ما ایجاد کند که در آن بتوانیم دوستی مان را رنگی دیگر ببخشیم و کاری برای حضرت مهدی (عج) انجام دهیم.
خدایا! خوب می دانم که آرزوهای من، هر چند زیاد باشند، تو در برآوردن آن توانایی. خدایا! دوست دارم از یاران حضرت مهدی (عج) باشم؛ از کسانی که به دفاع از ایشان بر می خیزند. دوست دارم در مسابقه خدمت به حضرت روی سکوی اول بایستم و مدال زرین دوستی را از آن خود کنم. دوست دارم به تمام حرف ها و دستورات امامم جامه عمل بپوشانم؛ آنگونه باشم که او می پسندد. دوست دارم در صف حامیان و طرفداران ایشان باشم. من طرفدار آن «سوار سبزپوش آرزو»هایم. می خواهم پروازم را که به سوی توست، با او و در کنار او جشن بگیرم. پس از تو می خواهم که
مرا از یاران او قرار ده، از خادمان مهدی (عج) و از کسانی که از امامشان دفاع می کنند. از سریع ترین نیروها در خدمت به یوسف زهرا (ع). از شتاب کنندگان در تحقق خواسته هایش و از فرمانبرداران بی چون و چرای او. خدایا مرا از حامیان، پیشی گیران در انجام اراده اش و از شهیدان در رکاب او گردان. 

تبريک نيمه‏شعبان (در کلام امام رحمه‏الله )

سالروز مبارک ولادت باسعادت و پر برکت حضرت خاتم‏الاوصيا و مفخرالاوليا حجت‏بن‏الحسن‏العسکري ـ ارواحنا لمقدمِهِ الفدا ـ بر مظلومان دهر و مستضعفان جهان مبارک باد. و چه مبارک است ميلاد بزرگ شخصيّتي که برپا کننده عدالتي است که بعثت انبيا عليهم السلام براي آن بود و چه مبارک است زادروز ابرمردي که جهان را از شرّ ستمگران و دغل‏بازان تطهير مي‏نمايد و زمين را پس از آن که ظلم و جور آن را فرا گرفته، پر از عدل و داد مي‏کند و مستکبران جهان را سرکوب و مستضعفان جهان را وارثان ارض مي‏نمايد. چه مسعود و مبارک است روزي که جهان از دغل‏بازي‏ها و فتنه‏انگيزي‏ها پاک شود و حکومت عدل الهي بر سراسر گيتي گسترش يابد و منافقان و حيله‏گران از صحنه خارج شوند و پرچم عدالت و رحمت حقّ تعالي بر بسيط زمين افراشته گردد و تنها قانون عدل اسلامي بر بشريت حاکم شود و کاخ‏هاي ستم و کنگره‏هاي بيداد فرو ريزد و آنچه غايت بعثت انبيا عليه‏السلام [و[ حاميان اوليا عليه‏السلام بوده تحقق يابد.

پی نوشت:روحش شاد و یادش گرامی